صورتك آبي من

پشت صورتك آبي من ؛
خدا مي داند چه رنگي نهان است !!!
دل را پشت اين صورتك ،
احساس را در لابه لاي كاغذ پاره ها ؛

                            خاك مي كنم .            

در پستوي خاطره ها ؛
   شادي كودكانه را جا مي گذارم  .            .
از زمان چند قدم فاصله مي گيرم ؛
كه پاي لغزش يك پير عادت شد
تاريخ چند صد ساله كاخ متروك ،
در كتابهاي درسي نقش بست                            .
و مكان در آن پس كوچه قديمي ذهن

                                گم شد ...                        .
جامه مندرس عادت را
ديگر ، كسي به تن نخواهد كرد
نگاه ، زير پاي باور شكست .
صورتك آبي من را ؛
 بـــه بـهانـــه يــك ارزش متــــــروك       
به بهاي عروسك خيمه شب بازي      .
به بهـــاي وجود تـاريـك شكستنـد    .
در آن اتاقك پوسيده لجاجت

آن عروسك هاي خيمه شب بازي ؛
                 خود نمي دانستند آنچه مي گفتند

تا خود خود شدن چند قدم راه است ،
اما به كدامين گناه ناكرده بايد اعتراف كرد ؟!