به نام آنکه اختیارم بسته به اختیار اوست ...
« دي شيـخ بـا چــراغ همي گشت گرد شهر
كــز ديـــو و دد ملـولـم و انسـانم آرزوست
گفتنــد : يـافت مــي نشــود ، جستـه ايم مـا
گفت آنكه يافت مي نشود ، آنم آرزوست...»
در امتداد مسير راه باريكه هاي سعادت ، تنها هشياري است كه چراغ را به دست انسان مي سپارد تا در زير تابش و پرتو آن آفتاب ابدي به دنبال مأواي هستي باشد ، در عبور از بي اعتنائي ها در اين جهان فاني چيست آن گوهر بي مثال زندگاني ؟!
چيست آنكه ملاي رومي را به دنبال خود اينگونه پريشان خاطر و حيران تر از حيران مي كشاند و او را از ديو و دد اين كره خاكي ملول مي سازد ؟!
پنجره انديشه را بگشائيم رو به آسمان ها ، رو به كهكشانها ؛ اما و اما « اين جهان كوه است و فعل ما ندا ».
پس ، از مهرباني از گل نيلوفر پژمرده زمان غافل نمانيم چون « سوي ما آيد نداها را صدا »
اندرون انديشه آتشي پيداست ،
نوري چكه مي كند
سخـــن بسيار است
حـــوصلــه انـــدك
گـوشـــها سنگيـن ...
نداهاي پيرامون خود را كه در نزديكترين نفس ها نهفته اند بشنويم تا باشد كه از سر چشمه گواراي سعادت و رستگاري جرعه اي و در كوره راه سفر توشه اميد در كوله بار هاي هنوزمان داشته باشيم ...
چشمك نور در سايه گاه شب پيوسته برجاست/ چكه گاه شادي اندر اين زار زاريست /عبور چكه ها در انتظار دست ياريست ...
